Κανάλι Μηδέν από τα ’80s: Ναι μεν, αλλά.

Τρία χρόνια πριν, δυο 12χρονα κοριτσάκια μαχαίρωσαν 19 φορές μια συμμαθήτριά τους με σκοπό να τη σκοτώσουν, για να …εντυπωσιάσουν κάποιον που δεν υπάρχει.

Να πώς έχουν τα πράγματα:

Ο Slender Man ή ο Ισχνός Άντρας είναι το αποτέλεσμα έμπνευσης συμμετέχοντος σε  Online διαγωνισμό Photoshop του 2009 για το φόρουμ Something Awful. Σκοπός του Διαγωνισμού ήταν η δημιουργία παρανόρμαλ εικόνων. Тонкий_человек

Τι έγινε μετά: Ο Slender Man, «ξέφυγε» από τα όρια του διαγωνισμού και του φόρουμ και πήρε ζωή στα πληκτρολόγια χρηστών του διαδικτύου.

Έγινε FanFiction και αφέθηκε ελεύθερος να τριγυρνά στα πλοκάμια του παγκόσμιου ιστού, μέσα από μικρές ιστορίες και φωτογραφίες που εμπνεύσθηκαν άνθρωποι πίσω από τις οθόνες τους. Αυτή η …μόδα είναι γνωστή και ως CreepyPasta, λέξη που προέρχεται από το CopyPasta, όρος που δημιουργήθηκε από άααααλλους χρήστες κάποιου άααααλλου φόρουμ ονόματι 4chan, εννοώντας το γνωστό Κόπι Πέιστ, δηλαδή τη σούπα που θα λέγαμε κι εδώ. Κάτι που επαναλαμβάνεται συνεχώς στο διαδίκτυο (μέχρι να ξεπεραστεί από κάτι άλλο που θα τραβήξει την προσοχή των χρηστών εκ νέου).

Τα κοριτσάκια λοιπόν, όπως χιλιάδες άλλα κοριτσάκια και αγοράκια και γενικότερα παιδάκια και παιδιά με υπολογιστή στο δωμάτιό τους, κλειστή πόρτα και πρόσβαση στο ίντερνετ (ανεξέλεγκτη ίσως, ίσως όχι – μη βιάζεστε να σταυρώσετε κόσμο) ανά τον πλανήτη, πίστεψαν πως ο Ισχνός Άντρας είναι πραγματικός. Ξέρετε πώς πάει το πράγμα, ακόμα κι αν δεν είστε τόσο πολύ μέσα στα του διαδικτύου για να καταλάβετε το πόσο γελοιοδώς γρήγορα μπορεί κανείς να παρασυρθεί απλά χαζεύοντας εδώ κι εκεί.

Τι είναι το εδώ κι εκεί; Οτιδήποτε.

Το διαδίκτυο είναι ένα αχανές μπάτε σκύλοι αλέστε και καλά θα κάνει να παραμείνει έτσι, μόνο που θα πρέπει σιγά σιγά εμείς οι χρήστες του να μάθουμε να το χρησιμοποιούμε – όχι να μας χρησιμοποιεί. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα προς συζήτηση και θα το αφήσω για άλλη φορά.

Μέσα στη γενικότερη πεποίθηση που σχηματίστηκε στα άμαθα και αφελή μυαλά τους πως ο Slenderman είναι μια υπαρκτή οντότητα, πίστεψαν πως για να τον εντυπωσιάσουν και να γίνουν φόλοουερς (του) και να προστατέψουν τις οικογένειές τους από την οργή (του), θα πρέπει να σκοτώσουν κάποιον.

Ε, ο πιο διαθέσιμος άνθρωπος εκείνη τη στιγμή, ήταν η τρίτη της παρέας. Ακούγεται πολύ τραβηγμένο για να είναι αληθινό, αλλά είναι. Το κοριτσάκι ευτυχώς μετά από μια μεγάλη περιπέτεια ζει και βασιλεύει.

29885142

Creepypastas. Μετά τον Slenderman πήρε και αυτό πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις, κι έτσι προέκυψε μεταξύ άλλων το Candle Cove.

Η διαφορά του με τα άλλα Creepypastas είναι πως ενώ κατά κανόνα οι ιστορίες είναι σύντομες και ανώνυμες, το Candle Cove έχει έκταση και επώνυμο δημιουργό, συν το ότι βασίστηκε σε -κατά κάποιον τρόπο- μια πραγματικότητα. Εμπνευσμένος ο Straub από μια παιδική εκπομπή με μαριονέτες του ’70 – για την ακρίβεια από ένα άρθρο που διάβασε σχετικά με τα ψυχικά τραύματα που έχει αφήσει η συγκεκριμένη εκπομπή σε χιλιάδες παιδιά, έγραψε μια ιστορία με τη μορφή συζήτησης σε φόρουμ, όπου οι χρήστες μοιράζονται σκόρπιες αναμνήσεις από μια πολύ παλιά παιδική (κι ανατριχιαστική) εκπομπή.

(Παρένθεση εδώ: Αν σας τρώει η περιέργεια (και κάπως έτσι βλέπετε το πόσο γελοιοδώς γρήγορα έχουμε περάσει από μια παρ’ ολίγον δολοφονία σε ένα ψηφιακό σκίτσο, σε διαδικτυακά τρεντς, σε παλιές εκπομπές και μαριονέτες για να καταλήξουμε σε μια τηλεοπτική σειρά – ΝΑΙ, το διαδίκτυο σε παρασέρνει σε ανύποπτο χρόνο, κάπως έτσι), η παιδική εκπομπή αφορούσε ένα παιδί που το απήγαγαν εξωγήινα και ποταπά …καπέλα. Όλο αυτό σε μαριονέτα. Προσωπικά ΜΠΟΡΩ να φανταστώ το πόσο ανατριχιαστικό θα ήταν. Μισώ τις μαριονέτες. (Ακριβώς: Δεν είδα ποτέ μου Φρουτοπία.)

Τα παιχνίδια που ζωντανεύουν με σκοπό να σκοτώσουν πάντα γοήτευαν όλους τους δημιουργικούς. Από κει προέκυψαν πάρα πολλές ιστορίες και ταινίες, αλλά θα σας πω την πιο γνωστή σειρά: Child’s Play.

Δε σας λέει κάτι; Πάμε αλλιώς: Η κούκλα του Σατανά. Τσάκι.

Κλείνει η παρένθεση.)

Ένας από τους συμμετέχοντες στη συζήτηση, (θυμάστε πού είχαμε μείνει, ε;) μετά τη διαδικτυακή κουβέντα, ρωτάει τη μητέρα του αν θυμάται το Candle Cove. Κι εκείνη του απαντά πως όχι, δεν υπήρχε Candle Cove. Τα παιδιά γυρνούσαν την τηλεόραση στα «χιόνια» και στήνονταν μπροστά επί μισή ώρα.

channel-Zero-2-620x349

 

Κι αυτό λοιπόν έγινε το Channel Zero. Τέτοιος πρόλογος για μια μικρής διάρκειας σειρά (μόλις 6 επεισόδια), ποιος θα το περίμενε.

Αν ξέρεις ήδη όλα τα παραπάνω τότε είναι αδύνατον να μην γοητευτείς από το Channel Zero. Η ατμόσφαιρα των ‘80s – κάτι που προκαλεί κύματα συναισθημάτων σε όλους εμάς εκείνης της γενιάς είναι από μόνο του αρκετό για να πεις ότι ναι, είναι μια καλή σειρά, θέλω να τη δω.

Θυμίζει/φέρνει πάρα πολύ στο πασίγνωστο ΑΥΤΟ (που το περιμένω πώς και πώς, έτσι; Αμήν Σεπτέμπερ) η γενικότερη εικόνα και αίσθηση: Η μικρή πόλη, η παρέα των παιδιών, τα κιτς καρό πουλόβερ, οι νταήδες, η καφετιά τηλεόραση με το σεμεδάκι, το ανεξήγητο Κακό.

Ένας παιδοψυχολόγος επιστρέφει μετά από 30 χρόνια παρά κάτι στη γενέτειρά του, για να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη της δολοφονίας παιδικών του φίλων (και εχθρών) και της ανεξήγητης εξαφάνισης του δίδυμου αδερφού του.

 

Βασανίζεται από εφιάλτες που του προκαλούν οι αναμνήσεις του από μια παλιά παιδική σειρά με μαριονέτες, το Candle Cove και μπλα-μπλα-μπλα, πάρτε το όοοοοολο το κείμενο προς τα πίσω.

Αν δεν ξέρεις όμως όλο τον πρόλογο των περίπου 800 λέξεων που μόλις διαβάσατε, θα το βρείτε πολύ …μέτριο, έως αδιάφορο, έως γκετάουταχίαρ.

Οι χαρακτήρες είναι εκνευριστικά επίπεδοι, άχρωμοι, άγευστοι, άοσμοι σαν το ιδανικό αποτέλεσμα εξέτασης ούρων (αλλά το χείριστο αποτέλεσμα όταν μιλάμε για ερμηνείες).

Παρά τα πολύ λίγα επεισόδια, η πλοκή εξελίσσεται απελπιστικά αργά, κάτι που εμένα προσωπικά (που οκ, μπορεί να μη φημίζομαι για την υπομονή μου αλλά ψοφάω για το εκείνο που σε πάει στο άλλο και μετά στο μεθεπόμενο και τα λοιπά) με έκανε να το παρατήσω …στο προτελευταίο επεισόδιο.

zero-2

Τι έγινε; Ξέρω τι έγινε αλλά δε σας λέω. Το είδα με συνοπτικές διαδικασίες έτσι για την αλητεία σε ένα δίλεπτο fast forward και για να μπορώ να σας γράφω σήμερα γι αυτό με έναν τόσο μεγάλο πρόλογο. Αξίζει να το επιχειρήσετε για τον πρόλογο και μόνο, αμφιβάλλω αν θα το ευχαριστηθείτε. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, δεν τα κατάφερε. Κούκου.

Σε αναμονή για τον δεύτερο κύκλο.

Το τρέιλερ, ΕΔΩ!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s