Απ’ έξω κούκλα, από μέσα το χάος

Το πιο δύσκολο πράγμα όταν παρακολουθείς σειρά με αργό ρυθμό όπως εγώ – ένα, δύο επεισόδια το πολύ κάθε βράδυ και για τρεις σεζόν, είναι να βγεις μετά από αυτό και να αφοσιωθείς σε κάτι άλλο, οτιδήποτε. Με πολύ Τσάντλερ και Σλάτερι και Νέιθαν Τζέιμς ακόμα στο μυαλό μου, αποφάσισα να δω ταινία και μάλιστα horror, για να βγω τελείως από το κλίμα του καραβιού και της θάλασσας.

Επέλεξα – επιφυλακτικά πάντα – το Autopsy of Jane Doe, με μια πολύ καλή βαθμολογία στο IMDB, κι η επιφύλαξη πάει στο ότι όπου βλέπω καλή βαθμολογία σε horror είναι 50-50 ρίσκο: Τα συνηθισμένα horror δεν περνάνε το τεσσάρι και εμένα δε μου αρέσουν καθόλου, αυτά που περνάνε το 6 υποτίθεται ότι έχουν κάτι παραπάνω να προσφέρουν, αλλά horror και κάτι παραπάνω, χμμμμ δύσκολο, και τις περισσότερες φορές τρώω φόλα.

Πατέρας και γιος ως morticians (μα πολύ μ’ αρέσει αυτή η λέξη) -αν και εργολάβοι κηδειών δεν ήταν, έκαναν  νεκροψίες- αναλαμβάνουν να βρουν την αιτία θανάτου μιας νεαρής γυναίκας αγνώστων στοιχείων που ονομάζουν Jane Doe. Αυτό το τόσο απλό.

1150-sboximg

Σαν υπόθεση δε λέει τίποτα απολύτως, όμως το σκηνικό έχει στηθεί πολύ – πολύ ωραία, και αν αρέσκεστε σε ταινίες με μικρό καστ και κλειστούς χώρους, είναι πολύ ατμοσφαιρικό και προσεκτικά δουλεμένο στην κλιμάκωση του σασπένς.

Ο πατέρας ξεκινάει με το χαρακτηριστικό Y με το νυστέρι, ο γιος ως βοηθός καταγράφει και παρατηρεί και μαθαίνει, κι εκεί κάπου αρχίζουν τα ευτράπελα. Η νεκρή κοπέλα φαινομενικά δεν έχει κανένα απολύτως σημάδι, δεν παρουσιάζει καν αυτά που έπρεπε να παρουσιάζει ένα πτώμα που ακολουθεί τη φυσική διαδικασία της αποσύνθεσης μετά το θάνατο, κι όσο προχωράει η νεκροψία και απ’ έξω πάνε προς τα μέσα, ανακαλύπτουν ένα χάος.

Ταυτόχρονα αρχίζει το παιχνίδι με τα νεύρα μας. Αν και πολλές από τις σκηνές τις προβλέπεις, είναι τόσο καλοστημένο που δε γίνεται να μην το απολαύσεις και να μη σε παρασύρει. Η μουσική, οι σκιές, η ακινησία για λίγα δεύτερα ακούγοντας τους ήχους να δυναμώνουν, είναι ένα horror που ξεφεύγει από συνηθισμένα με το πολύ αίμα/άνευ λόγου/μηδέν υπόθεση/μηδέν πλοκή/μόνο σφάζε αβέρτα, και που μάλλον θυμίζει τρόμου/supernatural παλαιότερων δεκαετιών, κάτι που όπως λένε οι περισσότεροι φαν του είδους, σημαίνει πως θα περάσει απ’ ευθείας ως κλάσικ.

Αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα και μάλιστα βασικά ερωτήματα που εμένα προσωπικά μου την έσπασε, αν είχα και τις εξηγήσεις που ήθελα θα την περνούσα με άριστα, το τέλος ήταν προβλέψιμο αλλά προφανώς αναμενόμενο από την αρχή, όμως η ταινία ήταν καλή. Πραγματικά καλή. Την άξιζε τη βαθμολογία της και αξίζει να τη δείτε.

Πατέρας και γιος είναι οι Brian Cox και Emile Hirsch, Jane Doe η Olwen Kelly, και σκηνοθεσία από τον Νορβηγό Andre Overdal, δημιουργό και του Troll Hunter (που δεν έχω δει, αλλά θεωρείται πολύ καλό κι αυτό.)

Για το trailer, ΕΔΩ ! Και δείτε το με τον ήχο δυνατά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s