Ο καλός Assassin

Εν αρχή ην …παιχνίδι. Και μάλιστα ένα παιχνίδι με πολύ εντυπωσιακά γραφικά. Μετά το παιχνίδι έγινε βιβλίο. Βιβλία μάλιστα, σειρά ολόκληρη. Και στο τέλος έγινε ταινία. Assassin’s Creed και δεν έχω ιδέα πώς θα μεταφραστεί ο τίτλος στα ελληνικά. Ίσως με τόσο κόσμο να έχει ήδη παίξει το παιχνίδι, η καλύτερη ιδέα θα είναι να μην πειράξουν καθόλου τον τίτλο.

Η ιστορία έχει σχέση με κάποιες θεωρίες συνωμοσίας, αλλά από αυτές που έχουν επιβιώσει μερικούς αιώνες και αφορά του ιππότες του Τέμπλου ή Templars, λατινό-αγγλισθί. Αυτοί οι κύριοι που λέτε σύμφωνα με τους μύθους και τις συνομωσίες ήταν τέως σταυροφόροι που το έριξαν στο πλιάτσικο, κι αφού κατσαπλιάσανε ότι βρήκαν μπροστά τους κάνανε και μια μυστική οργάνωση, σαν τη λέσχη Μπίλντερμπεργκ που λέει ο λόγος, με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία και μάλιστα να το κάνουν με προσβάσεις στα κέντρα εξουσίας μέσω των άπειρων χρήματων που είχαν μαζέψει. Συν κάτι ακόμα, αυτοί οι Templars μαζεύουν και κειμήλια με μαγικές δυνάμεις, όπως το άγιο δισκοπότηρο που τους έφαγε ο Ιντιάνα Τζόουνς και άλλες τέτοιες αηδίες που θα τους βοηθήσουν να καταλάβουν τον κόσμο. Με λίγα λόγια αυτοί οι Templars είναι κακοί και μεγάλα καθίκια και τους συναντάς από ιστορίες δράσης, φαντασίας, αστυνομικά μέχρι και τον Ιντιάνα Τζόουνς τουλάχιστον τέσσερεις πέντε αιώνες τώρα.

Όπου όμως υπάρχει κακός, υπάρχει κι ο κάλος γιατί κάποιος πρέπει να μας σώζει κι εμάς τους αμάχους στο τέλος, και σε αυτή τη περίπτωση καλοί είναι οι Assassins, όπου assassins σύμφωνα με την ιστορία και τη σημειολογία της λέξης σημαίνει πληρωμένος δολοφόνος, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία όπως φαίνεται, και ο δημιουργός δεν είχε καμία όρεξη να κολλήσει σε λεπτομέρειες που έχουν μέσα και λίγο …χόρτο. Το ότι η λέξη assassin προέρχεται από το χασίς μιας και οι πληρωμένοι δολοφόνοι πριν ξεκινήσουν την αποστολή τους παίρνανε αγκαλιά τον ναργιλέ.

Στην αρχή όπως είπα, ήταν το παιχνίδι. Παιχνίδι πρώτου ρόλου, που εσύ που έπαιζες ήσουν ο ήρωας assassin που σκότωνες κακούς Templars χορεύοντας στις κεραμιδένιες ταράτσες ισπανικών πόλεων. Επαναλαμβάνω, καταπληκτικά γραφικά. Οι αποστολές συγκεκριμένες, οι πίστες εξ ίσου συγκεκριμένες και πέντε έξη ώρες χαμένες τη φορά.

okm01_010.gif

Μετά ήρθαν τα βιβλία που έπρεπε να δώσουν και μια ιστορική βάση στο παιχνίδι κι έτσι το πιάσανε από την αρχή. Ή τουλάχιστον έτσι θέλανε να πιστεύουν. Εκεί βέβαια έγινε λίγο αχταρμάς γιατί όλα συμβαίναν στην Ιταλία αντί την Ισπανία, και μπλέξανε μέχρι και τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι στην πλοκή τους. αλλά εντάξει, βιβλία φαντασίας είναι …όλα συγχωρούνται. Φαντασία να έχεις να τα διαβάζεις.

Στο τέλος ήρθε και η πολυδιαφημισμένη ταινία. Εκεί πια έχασε ο δολοφόνος το τέμπλο και το τέμπλο το δολοφόνο. Αντιγράφω από το ελληνικό δελτίο τύπου για την ταινία. «Μέσω μιας επαναστατικής τεχνολογίας που ξεκλειδώνει τις γενετικές του μνήμες, ο Κάλουμ Λιντς βιώνει τις περιπέτειες του προγόνου του, Αγκιλάρ, στην Ισπανία του 15ου αιώνα. Ο Κάλουμ ανακαλύπτει ότι κατάγεται από μια μυστηριώδη κρυφή αδελφότητα, τους θανάσιμους Assassins, και συγκεντρώνει φοβερές γνώσεις και ικανότητες για να αντιμετωπίσει την παντοδύναμη οργάνωση Templar στο σήμερα.» Μπαμ και κάτω. Αυτό είναι που λένε …με αποτελείωσε.

Την ταινία την είδα. Το παιχνίδι μου άρεσε πιο πολύ, σκέφτομαι να το ξαναπεράσω στο κομπιούτερ μου μπας και βρω αυτό που έπρεπε να μου δώσει η ταινία. Να μου δώσει λίγο δράση και κάποιο νόημα στο γιατί όλοι αυτοί χοροπηδάνε από στέγη σε στέγη. Ξέρετε κάτι, κάτι που το έχεις δει και το έχεις ζήσει σε πρώτο πρόσωπο πριν από μερικά χρόνια στην οθόνη του κομπιούτερ σου και με όλη την εξέλιξη των γραφικών και της τεχνολογίας, δεν μπορεί να είναι καλύτερο από αυτό που βλέπεις στην κινηματογραφική οθόνη και μάλιστα τρισδιάστατο με ζωντανούς πια ανθρώπους.

okm01_008

Η μεν ταινία ήταν στην ουσία της δισδιάστατη, το δε σενάριο που στήσανε για να βάλουν ένα παιχνίδι στη μεγάλη οθόνη δεν είχε στέγες, είχε φαράγγια ασύνδετου σεναρίου. Όσο για τον πρωταγωνιστή Michael Fassbender, κρίμα, γιατί η προηγουμένη θητεία του στο X-Men ήταν πολλά υποσχόμενη. Ευτυχώς γι’ αυτόν έπεται το Alien: Covenant η συνέχεια του Prometheus και του Alien (υποτίθεται) μπας και σώσει τίποτα από τη καριέρα του. Η συμπρωταγωνίστρια του, η Marion Cotillard για γέλια, και δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο.

Τώρα θα μου πείτε έπαιζε ο Jeremy Irons. Εντάξει και ο Marlon Brando έπαιξε τον πατέρα του Superman αλλά αυτό δεν έσωσε την ταινία. Κι ο Jeremy Irons έχει παίξει και στο Eragon που δείχνει ότι έχει μια κλίση προς πατάτες φαντασίας. Σκηνοθέτης ο Justin Kurzel …και λοιπόν; Σκηνοθέτησε καλά τα έτοιμα γραφικά από το παιχνίδι; Η απάντηση είναι όχι!

okm01_009.gif

Δυο αστέρια η ταινία και με προσπάθεια κι αυτό γιατί το μόνο που κατάφερε ήταν να με πείσει να ξαναπαίξω το παιχνίδι.

Για όσους ενδιαφέρονται για το τρέιλερ, ΕΔΩ!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s