Arrival και καλώς τα τα παιδιά!

Το θέμα πρώτη επαφή και τι κάνουμε αν (αν, όχι όταν) έρθει αυτή η ώρα, έχει απασχολήσει μερικούς από τους επιφανέστερους επιστήμονες της εποχής μας, όπως ο Στήβεν Χώκινγκ και επαναλαμβάνω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι περισσότεροι από αυτούς να πιστεύουν στα ούφο και τα πράσινα ανθρωπάκια. Εδώ βέβαια μιλάμε για ταινίες κι όχι για επιστημονικές θεωρίες, οπότε σε ένα χώρο που η πρώτη επαφή έχει γίνει ακόμα με μια αυτοκρατορία σε ένα γαλαξία μακριά-μακριά, η επιστήμη τις περισσότερες φορές σηκώνει τα χέρια.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι κάποιοι δεν προσπάθησαν να φτιάξουν ταινίες όσο γίνεται πιο ρεαλιστικές και μάλιστα στηριγμένοι σε ενδογίηνες και επίγειες πρώτες επαφές. Το 16ο αιώνα, μια λάθος λέξη στην πρώτη επαφή με μια φυλή στην Αφρική, κόστισε έναν πόλεμο με τους εισβολείς Ευρωπαίους, που κόντεψε να παρασύρει μια ολόκληρη ήπειρο. Φανταστείτε πόσο πιο δύσκολη θα είναι μια πρώτη επαφή με πλάσματα που όχι απλά δεν έχουν κοινούς τρόπους επικοινωνίας, αλλά και καμία φυσική ομοιότητα. Και πόσο στραβά θα μπορούσαν να πάνε τα πράγματα με μια λάθος λέξη που θα παρερμηνευτεί μόνο και μόνο από τον ήχο που επικοινωνείται αυτή η λέξη.

okm12_005.gifΣτο Close Encounters of the Third Kind, ο Steven Spielberg χρησιμοποιεί τους ήχους, τη μουσική και μαθηματικές ακολουθίες σαν την οικουμενική γλώσσα επικοινωνίας στην πρώτη επαφή. Στο Contact με την Jodie Foster, ο σκηνοθέτης Robert Zemeckis ακολουθεί μια …πιο ακραία μέθοδο καταφεύγοντας στην τηλεπάθεια αλά και στα …μαθηματικά, για να δώσει και στοιχεία αληθοφάνειας. Ακολουθούν, αν και προγενέστερα χρονικά, τα The Day The Earth Stood Still, 2001: A Space Odyssey και Solaris, όλα τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, ότι στην πρώτη επαφή ανάμεσα στα άλλα (η γλώσσα του σώματος είναι ένα στοιχείο) σαν την κοινή και …επιστημονικά αποδεκτή μέθοδο επικοινωνίας, χρησιμοποιούν τα μαθηματικά.

Εκεί κάπου – κατ’ εμένα πάντα – υπάρχει ένα κενό. Τα μαθηματικά αποδεικνύουν ότι και οι δυο πλευρές έχουν αντίληψη πέραν του αναπνέω, τρώω, κοιμάμαι, πεθαίνω, αλλά δεν σημαίνει ότι μπορούν και να επικοινωνήσουν. Και για να το δούμε λίγο πιο κυνικά, βρε μεγάλε αφού έχεις κάνει τόσες μηχανές και μάλιστα ταξιδεύεις στο διάστημα, δεν μπορεί να είσαι στο ουγκ ακόμα.

Η μόνη ταινία που ξεπέρασε το σημείο με τους αριθμούς και έκανε μια προσπάθεια περαιτέρω ήταν μια ουσιαστικά …παιδική ταινία, που γυρίστηκε για καθαρά ψυχαγωγικούς λόγους – ίσως και λίγο το κέρδος – χωρίς να ψάχνει τίποτα επιστημονικά ερείσματα και ρεαλιστική καταξίωση. Φυσικά μιλάω για τον Ε.Τ. τον υπέροχο Εξωγήινο του Steven Spielberg. Σε αυτή την ταινία τα παιδάκια προσπαθούν και μάλιστα το καταφέρνουν, όχι απλά να επικοινωνήσουν με τον εξωγήινο στην πρώτη τους επαφή, αλλά και να τον κάνουν να επικοινωνήσει μαζί τους ακόμα και συναισθηματικά μέσω των λέξεων.

Αυτά τα έπιασε ο συγγραφέας Ted Chiang, και στη συνέχεια με τον Eric Heisserer στη μεταφορά του μυθιστορήματός του σε κινηματογραφικό σενάριο και τον Denis Villeneuve στη σκηνοθεσία, έφτασαν στο Arrival, την Άφιξη, όπου ο πρωταγωνιστής δεν είναι κανένας διαστημικός Ιντιάνα Τζόουνς ή τίποτα παιδάκια, αλλά μια βαρετή γλωσσολόγος που την παίζει η Amy Adams.

okm12_002.gif

Φυσικά και το Arrival δεν αποφεύγει τα παιχνίδια με τον τόπο και τον χρόνο ή την ανάγκη τηλεπάθειας, άλλωστε μιλάμε για πλάσματα που τα ορίζει όχι το επιστημονική αλλά το φαντασία, και η ταινία είναι επιστημονικής φαντασίας. Αλλά το κάνει ήρεμα και αφού έχει περάσει μέσα από το παιχνίδι των λέξεων. Μάλιστα το κάνει τόσο ήρεμα, που το καταλαβαίνεις με τους τίτλους του τέλους που έχει και μια δόση έξυπνου σασπένς. Είπαμε, ταινία είναι πρέπει να είναι και ψυχαγωγική.

okm12_004

Στην ταινία πέραν της Amy Adams, παίζουν και οι Jeremy Renner – γνωστός από τις ταινίες της Marvel με τους υπερήρωές της, και ο Forest Whitaker για τον οποίο όποιες κρίσεις περιττεύουν. Η μουσική του Max Richter πολύ καλή, με την απαραίτητη ένταση σε σωστές δόσεις και σε σωστά σημεία, και φυσικά αξίζει να μνημονευτούν και αυτοί που έκαναν τα απαραίτητα εφέ στα κομπιούτερ τους ή οι γραφίστες με τους …ομιχλώδεις εξωγήινους που σχεδιάσανε.

okm12_003

Η ταινία εμένα μου άρεσε. Είχε με κάποιον περίεργο τρόπο αυτό που είχαν οι ταινίες, Unbreakable του 2000 με τους Samuel L. Jackson και Bruce Willis, και το The Sixth Sense του 1999, πάλι με τον Bruce Willis. Και στις δυο αυτές ταινίες σε όλη τη διάρκειά τους είχες την αίσθηση ότι κάτι έλειπε κι όταν στο τέλος ερχόταν το κομμάτι που έλειπε, μέσα σε δευτερόλεπτα και μέσα στο μυαλό σου ξαναέβλεπες όλη την ταινία και συνειδητοποιούσες …τι είχες δει τόση ώρα.

Τεσσεράμισι αστέρια στην ταινία κι αν σας αρέσει το είδος σίγουρα να τη δείτε. Δεν υπάρχουν μάχες για διαστημόπλοια ουτε πριγκίπισσες με σέξι μαγιό, αλλά είναι μια έξυπνη ταινία, καλογυρισμένη με καλό σενάριο και πολύ …πονηρό τέλος.

Για το τρέιλερ της ταινίας, ΕΔΩ!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s