Ο Ψυχοβγάλτης: No Escape

του Τζον Έρικ Ντόουντλ
με τους Όουεν Ουίλσον, Πιρς Μπρόσναν, Λέικ Μπελ, Στέρλινγκ Τζέρινς, Κλερ Γκίαρ

Το No Escape/Χωρίς Διέξοδο, είναι η ιστορία ενός μηχανικού που βρίσκεται στη Νοτιοανατολική Ασία με την οικογένειά του, λόγω της δουλειάς του. Η Cardiff, ανέλαβε τη νέα μονάδα επεξεργασίας του νερού που ιδιωτικοποιήθηκε με απόφαση του Πρωθυπουργού. Ο Τζακ (Όουεν Ουίλσον) αφελέστατα πιστεύει πως θα συμβάλει σε αυτό το μεγάλο έργο, βελτιώνοντας την ποιότητα του νερού και τη ζωή των ντόπιων, μα η πραγματικότητα είναι λιγάκι διαφορετική. Θα βρεθεί στη μέση μιας μεγάλης αναταραχής, αναζητώντας σε μια ξένη χώρα που δε γνωρίζει, ασφαλές καταφύγιο για την οικογένειά του.

2

Οκ, δεν τον έχω συνηθίσει σε σοβαρούς ρόλους και παρόλο τον Αμερικανισμό του (τι πρωτότυπο), τον απόλαυσα. Έψαξα και βρήκα μερικά ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά με αυτή την ταινία που επί ένα χρόνο καθόταν στο δίσκο μου χωρίς να παίρνει σειρά.

Ο Τζον Ντόουντλ, εμπνεύστηκε το σενάριο από ένα ταξίδι του στην Ταϋλάνδη με τον πατέρα του, όπου λίγες μέρες πριν έγινε στρατιωτικό πραξικόπημα. Αν και υπήρχαν άρματα στους δρόμους και απαγόρευση κυκλοφορίας, το κλίμα σε γενικές γραμμές ήταν ειρηνικό και το ταξίδι τους ολοκληρώθηκε χωρίς προβλήματα. Ο Ντόουντλ όμως, αναρωτιόταν στην επιστροφή του, τι θα γινόταν αν τα πράγματα εξελίσσονταν διαφορετικά και όχι και τόσο …ειρηνικά.

Η ιδέα του να είσαι εγκλωβισμένος, χαμένος σε μια ξένη χώρα, χωρίς να ξέρεις τη γλώσσα, χωρίς να ξέρεις πού να πας και πώς, έχοντας την ευθύνη των παιδιών σου, ενώ παντού δίπλα σου άνθρωποι πέφτουν νεκροί στην ψύχρα, είναι εφιάλτης. Κάπως έτσι πήρε ζωή το No Escape.

images

Μόνο τα δέκα πρώτα λεπτά κυλούν ομαλά στην ταινία. Από κει και μετά και μέχρι να τελειώσει, μου βγήκε η ψυχή. Αν και έχω πολλές ενστάσεις, πολλά πράγματα αμερικανίστικα τραβηγμένα από τα μαλλιά, ατάκες και αμερικανιές γενικότερα κι ένας Πιρς Μπρόσναν με το βολικό ρόλο του 007 στο πιο χύμα του, συγχωρούνται όλα.

3

Πολύ πετυχημένα σε βάζει στη θέση του ξένου, του γονιού σε μια τέτοια κατάσταση που ούτε θέλεις να σκεφτείς ότι μπορεί να σου τύχει, ενώ σε πολλές από τις σκηνές με τα παιδιά (ειδικά σε κείνη που τα πέταξε από την ταράτσα!!) , έκλεισα τα μάτια. Κάτι ταυτόχρονα γεμάτο κλισέ και τόσο καλό και ναι, το χειρότερο τέρας αποδεικνύεται πάντα ο άνθρωπος.

Στο τέλος κάπνισα πέντε τσιγάρα να συνέλθω. Μόνο για την αγωνία, 5 στα 5. Για τα υπόλοιπα, θα έβαζα 2. Αλλά κούκου. Αρρώστησα και το φχαριστήθηκα. Congrats.

Κατερίνα Χαρίση

Για μια γεύση αγωνίας, ΕΔΩ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s