Τι λες τώρα;;

Δε θα πω ψέματα, τον Μακόναχι δεν τον χώνευα… Μου την έσπαγε η μύτη του κι αυτός ο σωματότυπος εντόμου που έχει, σαν αλογάκι της Παναγίας, αυτό μου θύμιζε. Αναθεώρησα με το Mud, φιλούσα τα πατώματα κι ευχαριστούσα τους θεούς όταν είδα το Interstellar, και η αποθέωση ήταν το True Detective. Όπως είπε και ο ίδιος στο ρόλο του Ραστ, η ζωή είναι πολύ μικρή για να γίνεις τέλειος σε πολλά πράγματα. Κι όπως δε θα υπήρχε κανένας Τζακ Σπάροου χωρίς τον Τζόνι και καμιά Λάρα χωρίς την Αντζελίνα, δεν υπάρχει True Detective και Ραστ, χωρίς Μάθιου. Αυτός ήταν ο ρόλος του, πάει και τέλειωσε!

Βρισκόμαστε στη Λουιζιάνα και ο νεοφερμένος, παράξενος και κάφρος Ραστ με τον (γκούχου- γκούχου) σταθερό και σοβαρό οικογενειάρχη Μάρτι, αντικρίζουν για πρώτη φορά το πτώμα μιας γυναίκας.

1

Το υπόλοιπο στόρι είναι σχετικά κοινότυπο – έγκλημα, έρευνες, δράστης, συγκάλυψη, τα γνωστά. Μα οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, ο Μακόναχι συγκλονιστικός, ο Χάρελσον αρχίδι που καταφέρνεις να συμπαθήσεις επικίνδυνα πολύ, η μουσική καταπληκτική και η Λουιζιάνα υπέροχη. Η σειρά είναι καθηλωτική, παρά το αργόστροφον του πράγματος. Το δίδυμο Μακόναχι – Χάρελσον έχει απίστευτη χημεία. Φοβερό σενάριο, φοβερή σκηνοθεσία, εεεεεε, γίνομαι βαρετή. Μα είναι αλήθεια! Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν τελειώσει το πρώτο επεισόδιο, είναι ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΟΧΤΩ. Όχι ρε φίλε. Το δεύτερο που σκέφτεσαι είναι πως τελικά, όχι, δε μοιάζει μάλλον με τίποτα που έχεις ξαναδεί. Δεν είναι κάτι το συγκεκριμένο, αλλά όλο το πακέτο μαζί.

Οι δυο ντετέκτιβ ξανασυναντιούνται μετά από χρόνια για μια υπόθεση που νόμιζαν πως είχαν λύσει. Με συνεχόμενα πισωγυρίσματα στο χρόνο, παρακολουθούμε το αταίριαστο και τόσο ταιριαστό δίδυμο στον εντοπισμό ενός serial killer, σε ένα κουβάρι φόνων, παιδικής κακοποίησης, σατανισμού και εξαφανίσεων.

4

Αγαπώ τη Λουιζιάνα. Και στη σειρά η αποτύπωση του αχανούς και ξεχασμένου αμερικανικού βαλτότοπου είναι ανατριχιαστική. Τι να λέμε, μετά το 24 και τον Τζακ Μπάουερ το χάος, μετά το Homeland το απόλυτο τίποτα, κάτι πήγαινε να γίνει με κάποια σήριαλ, αλλά το κενό μέσα μου γουργούριζε από αδειανοσύνη.

Έχω περάσει τις δυσκολότερες ώρες της ζωής μου παρακολουθώντας και προσπαθώντας να αφομοιώσω τις σκέψεις του μπερδεμένου/μηδενιστή/φιλόσοφου/απίστευτα έξυπνου/ Ραστ, πρώτη φορά συμπαθώ τόσο πολύ έναν πηδήκουλα κάφρο (του είχα αδυναμία από τους Γεννημένους Δολοφόνους, τι να τον κάμνω), ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΗΝ ΜΠΟΥΡΤΖΟΒΛΑΧΟΠΡΟΦΟΡΑ ΤΟΥΣ !! – η μουσική ακόμα αντηχεί στα αυτιά μου και όχι, τη δεύτερη σεζόν ΔΕΝ μπόρεσα να τη δω μετά το πρώτο επεισόδιο.

Δεν υπάρχει σύγκριση, παίδες.

Βέβαια σαν ιδέα – νέα σεζόν, νέα υπόθεση, νέος τόπος, νέο καστ- είναι πολύ έξυπνη, γιατί κάτι τέτοιο δικαιολογεί την ύπαρξη μιας σειράς για χρόνια χωρίς να σου σπάει τα νεύρα και χωρίς να επαναλαμβάνεται. Μα η πρώτη σεζόν του True Detective μπήκε με τέτοια φόρα, που κάθε επόμενη …θα μου μοιάζει πάντα λίγη.

2

Τελευταία ο Μακόναχι όχι απλώς προχωρά προς τα πάνω, καλπάζει ο τύπος. Με το σπαθί του. Ρισπέκτ. Και είναι κούκλος 😀 (είπε κανείς κάτι για αλογάκια και έντομα να τον σκίσω?)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s