Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί: I AM ALIVE

Το story του I AM ALIVE είναι της μοδός και καθόλου πρωτότυπο- παρόλα αυτά είναι ένα παιχνίδι που απόλαυσα ιδιαίτερα και νομίζω θα ξαναπαίξω κάποια στιγμή. Το σκηνικό είναι η γη μετά από κάποια ολοκληρωτική φυσική καταστροφή- Αποκάλυψη κατά κάποιον τρόπο, βέβαια δεν υπάρχουν ούτε ζόμπι, ούτε βαμπίρ, ούτε δευτέρες και τρίτες παρουσίες. Από μόνο του αυτό είναι αρκετό για να δώσει μια φρέσκια οπτική στα Post-Apocalyptic survival games.

Ο πρωταγωνιστής πριν την καταστροφή ήταν ένας συνηθισμένος οικογενειάρχης- ένα χρόνο μετά, είναι ένας επιζώντας που προσπαθεί να ξαναβρεί την οικογένειά του. Απλό, λιτό κι απέριττο σενάριο, δύσκολο στην πράξη. Η πόλη στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία είναι ένα σωρός χαλάσματα, σίδερα και τσιμέντο, το σκηνικό είναι γκρίζο (ευτυχώς- γιατί μειώνει τις απαιτήσεις του φτωχού μου λάπτοπ- έτσι δεν έχω ένα ακόμα καλό παιχνίδι που ΔΕΝ μπορώ να παίξω) και μόνη ανθρώπινη ένδειξη είναι οι φωτιές που σιγοκαίνε κατά καιρούς στα βαρέλια. Το στυλ μου θυμίζει ελαφρώς Silent Hill- η εικόνα του πρωταγωνιστή, το κοριτσάκι που τρέχει, ο χάρτης της περιοχής με σημειωμένες τις ανοιχτές και κλειστές οδούς.

gallery_24_11_13388

Υπάρχει auto-save στην ολοκλήρωση της κάθε υπο-αποστολής του πρωταγωνιστή, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να χάσεις μισό δευτερόλεπτο πριν τα καταφέρεις και πρέπει να το πάρεις από την αρχή. Εδώ βοηθάει η μικρή διάρκεια του παιχνιδιού, καθώς αν ήταν μεγαλύτερο αυτό θα ήταν άκρως κουραστικό και βαρετό.

Η ίδια η πόλη είναι δύσκολη να τη διασχίσεις, είναι ένας τόπος γεμάτος ερείπια, γκρεμισμένους δρόμους και γέφυρες που βλέπουν στο κενό, κτίρια που πέφτουν στο δρόμο σου, σκόνη και ορατότητα μηδενική. Από σκαρφάλωμα έχει μπόλικο και είναι αγχωτικό και ταυτόχρονα απολαυστικό (δύσκολο, χωρίς όμως να σε εκνευρίζει). Ακόμα και για το σκαρφάλωμα πρέπει να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει. Ο πρωταγωνιστής κουράζεται και η μπάρα ενέργειας αδειάζει, πρέπει να υπολογίσεις όσο μπορείς τις κινήσεις σου, να σταματήσεις στα κατάλληλα σημεία να ξεκουραστείς, να αναπληρώσεις υγρά.

Ο εξοπλισμός σε όλο το παιχνίδι είναι φτωχός: Ένα σκοινί αναρρίχησης, φακός, νερό, φαγητό (που πρέπει να καταναλώνεις με το σταγονόμετρο), ένα μαχαίρι κι ένα όπλο που στο μεγαλύτερο του παιχνιδιού το κουβαλάς άδειο και μπλοφάρεις.

1997023-971519_20120823_004

Τα εφόδια είναι πολύ σπάνια και πολλές φορές περνάς δίπλα τους χωρίς να τα δεις λόγω της κακής ορατότητας (οκ, και των φτωχών γραφικών στα close ups)- οπότε τα μάτια δεκατέσσερα. Η σπανιότητα αυτή καθώς και ο μικρός αριθμός των Retry (αν το παίξετε στο δύσκολο – που εκεί πρέπει να το παίξετε) αλλάζει εντελώς το συνολικό gameplay σε σχέση με άλλα παιχνίδια του είδους κι εκεί ακριβώς είναι το μυστικό της επιτυχίας του I AM ALIVE. Για μένα που έχω περάσει τα χρόνια των μεγάλων συγκινήσεων στα videogames και διαθέτω ελάχιστο χρόνο, δεν αντέχω άλλο counter-strike ή medal of honor ή ακόμα Silent Hill- πού να το εμφανίσω αυτό μπροστά στα πιτσιρίκια; Θα πάθουν σοκ. Και δεν μπορώ τα μεταμεσονύχτια, γέρασα για ξενύχτια.

i-am-alive-gun-drawn

Η επόμενη δυσκολία είναι στους υπόλοιπους επιζήσαντες που ο πρωταγωνιστής μας – δηλαδή εσύ- εγώ- όποιος παίζει τέλος πάντων- συναντά κατά καιρούς. Ελάχιστοι από αυτούς είναι φιλικοί, ενώ οι υπόλοιποι εμφανίζονται κυρίως σε συμμορίες των τριών ή τεσσάρων κι εσύ έχεις ελάχιστα μέσα να τους αντιμετωπίσεις. Το συνήθως άδειο όπλο ή η μοναδική του σφαίρα, σε αναγκάζει να σκεφτείς καλά πριν το σηκώσεις και σημαδέψεις- και πρέπει μάλιστα να ξέρεις ποιον. Οι εχθροί σου μπορεί να έχουν κι αυτοί όπλο και δεν ξέρεις αν είναι άδειο ή όχι. Έχεις και το μαχαίρι, αλλά ο πρωταγωνιστής δεν είναι Ιντιάνα Τζόουνς ούτε Λάρα Κροφτ, είναι ένας συνηθισμένος άντρας που απλά αμύνεται ή επιτίθεται για να αμυνθεί, οπότε μην περιμένετε σούπερ ουάου κινήσεις και ιπτάμενα κεφάλια. Όταν σου την πέφτουν οι πολλοί, καλό είναι να τους ρίξεις μια γρήγορη ματιά πριν σε πλησιάσουν αρκετά και να πατήσεις pause, να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να σκεφτείς τι θα κάνεις. Σε κάποιο σημείο ας πούμε, μου την έπεσαν τρεις κι έκανα ακριβώς αυτό: Τους κοίταξα στα γρήγορα και πάτησα το pause.

Πήρα μια βαθιά ανάσα (είπαμε δεν μπορώ τις μεγάλες συγκινήσεις) και έβαλα το ταλαιπωρημένο μου μυαλό να δουλέψει. Οι δυο απ’ αυτούς ήταν λιανοί και νευρόσπαστοι, ο άλλος θηρίο κι ευτυχώς έμεινε παραπίσω. Χωρίς να τραβήξω το όπλο άφησα τον πρώτο να πλησιάσει και τον έβγαλα από τη μέση με το μαχαίρι, ύστερα τράβηξα το όπλο και σκότωσα το θηρίο- που σιγά μην μπορούσα να το κάνω καλά αν πιανόμασταν στα χέρια. Ύστερα σημαδεύοντας (με το άδειο πλέον όπλο) ανάγκασα τον τρίτο να πετάξει ό,τι κρατούσε και να φύγει τρέχοντας.

Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η προσέγγιση στις μάχες, γιατί αναγκάζει τον παίχτη (ακόμα και τις ξενυχτισμένες μικρομαμάδες που δεν αντέχουν πολλά) να αλλάξει τρόπο σκέψης και να φύγει από το γνωστό μοτίβο του βλέπω εχθρό-τραβάω όπλο- τον κάνω σουρωτήρι- φεύγω.

269931

Για τους φανς των survival είναι μια πολύ καλή και φρέσκια ιδέα που πρέπει να δοκιμάσουν και η γκρίζα παλέτα – παρά τα φτωχά σε γενικές γραμμές γραφικά- ταιριάζει απόλυτα με το σκηνικό ενός κατεστραμμένου κόσμου πνιγμένου στη σκόνη και τα χαλάσματα.

Για το trailer του παιχνιδιού, ΕΔΩ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s