Φέρτε πίσω τη Λάρα!

Όταν πρωτοβγήκε το Playstation 1, το πρώτο παιχνίδι που έπαιξα ήταν το Tomb Raider. Αν θυμάμαι καλά, ήμουν μεταξύ 16-18. Δεν ήθελα και πολύ να ερωτευτώ τη Lara Croft. Από τότε δεν έχασα ούτε ένα παιχνίδι της σειράς, και κάθε φορά έπαιζα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό, αφού σε κάθε νέο παιχνίδι η Λάρα εμφανιζόταν πιο όμορφη, πιο γρήγορη, πιο δυνατή, με περισσότερες θεαματικές κινήσεις, περισσότερη εξερεύνηση, σκαρφάλωμα, σπηλιές και πόρτες και κρυφούς μηχανισμούς, γρίφους και γρίφους και… γρίφους.

tomb-raider-underworld-pc

Τελευταίο έπαιξα το Underworld, το 2008. Από τότε δεν έπαιξα άλλο, για 4 λόγους. Οι πρώτοι τρεις ήταν το ότι δεν είχα Playstation 3, δεν είχα Xbox, δεν είχα τόσο δυνατό H/Y. Και ήταν αδύνατο να αποκτήσω. Από τότε που έσπασε το μονοπώλιο της Sony κι εμφανίστηκαν οι άλλες παιχνιδομηχανές, το να είσαι gamer έγινε υπερβολικά ακριβό σπορ. Ακόμα και σήμερα, την παλεύω με το δωδεκάχρονο+ Playstation 2 μου. Ο τέταρτος λόγος ήταν το ότι η εταιρεία μάλλον απογοητεύτηκε από τις πωλήσεις του Underworld κι  αποφάσισε πως χρειάζονται δραστικές αλλαγές – όπως το να αλλάξει και το παιχνίδι, αλλά και το image της Λάρα.

rise-of-the-tomb-raider-600x338

Και ξενέρωσα. Έγινε πιο …στρωτή. Πιο light. Για μένα από τότε δεν είναι πια η Lara. Το παιχνίδι μπορεί να έχει σαν ηρωίδα του μια bad-ass γυναίκα, αλλά είναι απλά μια γυναίκα.

Η ζάπλουτη αρχαιολόγος που έγινε σύμβολο του σεξ κι εκτόξευσε τη βιομηχανία παιχνιδιών, ενσαρκώθηκε δυο φορές από την Angelina Jolie, με την πρώτη ταινία να κάνει πάταγο και τη δεύτερη μόνο ένα τσαφ. Γιατί άραγε; Δεν ξέρω. Νομίζω πως το σενάριο της δεύτερης ταινίας ήταν τραγικά φτωχό. Νομίζω πως σα χαρακτήρας, η Λάρα ήταν αντιπαθητική. Και το λέω εγώ, που αγαπώ και τη Lara και την Angelina παράφορα. Της έλειπε κάτι. Μια σπίθα, μια ζωντάνια. Έμοιαζε ψεύτικη, κρυόκωλη, ακόμα και βαρετή. Νομίζω πως ό,τι άξιζε από τη δεύτερη ταινία ήταν το οφθαλμόλουτρο και τα πρώτα δέκα λεπτά στη Σαντορίνη.

 

Το Tomb Raider είναι franchise, που περιλαμβάνει εκτός από βιντεοπαιχνίδια και κόμικς, νουβέλες, ταινίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους και θεματικά πάρκα. Για τους φαν μιας κάποιας ηλικίας (γκούχου- γκούχου), η Λάρα Κροφτ θα είναι πάντα η Αντζελίνα και το ανάποδο.

Για μένα που ακολούθησα την εξέλιξή της ως το 2008, νομίζω ότι κάπου εκεί κορυφώθηκε το παιχνίδι κι ύστερα άρχισε να πέφτει. Και δεν το λέω σαν την αλεπού που δε φτάνει και τα κάνει κρεμαστάρια. Μα το προτιμούσα όπως ήταν παλιά. Όχι τόσο – ας πούμε- hardcore adventure survival (παρατήρησα όμως ότι το επίπεδο δυσκολίας είναι παιδιάστικα εύκολο), αλλά με την ισορροπία δράσης και γρίφων. Οι παλιότεροι μπορεί και να θυμούνται το Indiana Jones and the Fate of Atlantis. Η Λάρα κατά κάποιο τρόπο συνδύαζε και τα δυο.

Τώρα έγινε λίγο κλισέ, λίγο Uncharted, λίγο Τζέημς Μποντ, προσαρμόστηκε στην εποχή της- κάτι που μπορεί να έσωσε το παιχνίδι τελικά, αλλά …μου λείπουν τα παλιά.

tombraider-625x350

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s