Πέτρα, Ψαλίδι, Μπερέτα, Χαρτί: Black The Fall

Μετά από δεκαετίες εξαντλητικής εργασίας, ένας μηχανικός τολμά να αποδράσει από τα τείχη της σιδερένιας μητρόπολης σε ένα απάνθρωπο κομμουνιστικό καθεστώς. Μέσα από κρυφά περάσματα, σκιές, καυτά αέρια, δηλητήρια, φωτιές και θλίψη, τρέχει και δε σταματά μέχρι να βρει την ελευθερία του. Η εφευρετικότητα, τα αντανακλαστικά και η εξαπάτηση είναι τα μόνα εφόδιά του. Κατά…

Glory to Arstozka! (Όπως λέμε Περεστρόικα)

Να ξέρετε ότι υπό διαφορετικές συνθήκες δε θα έπαιζα ποτέ ένα τέτοιο – εκ πρώτης όψεως πανάθλιο παιχνίδι. Όπου «συνθήκες» βάλτε «καλύτερο game station». Αλλά με ένα λάπτοπ υπό κατάρρευση, αναγκάζομαι τελευταία να ψάχνω για τα λιγότερο απαιτητικά παιχνίδια και, όσο να ‘ναι, έχω πέσει και σε φόλες, οπότε είμαι πολύ επιφυλακτική. Τώρα, δεν ξέρω…

One man team project: Pinstripe

Το Pinstripe είναι ένα 2D παιχνίδι έκπληξη. Μικρό σε διάρκεια αλλά άκρως προσεγμένο, προσφέρει ένα μινιμαλιστικό gameplay με εξαιρετική μουσική και κάτι μοναδικό: Voice Acting! Ήρωας είναι ο Teddy που σε πέντε κεφάλαια ψάχνει την τρίχρονη κόρη του, σε έναν κόσμο παράξενα τρομακτικό και ταυτόχρονα αστείο, που μάλλον είναι η κόλαση, για να καταλήξει στην…

Δεινόσαυροι γκρεμοτσακισμένοι (Jurassic World: Το Fallen Kingdom)

Όταν πια είχε τελειώσει η ταινία και προσπαθούσα ακόμα να προσαρμοστώ στο φως που με περίμενε στην έξοδό μου από την αίθουσα, αναρωτήθηκα αν αντί για δεινόσαυρους αυτή η ταινία είχε οποιοδήποτε άλλο ζώο θα είχα πληρώσει να την δω. Η απάντηση ήταν: μάλλον όχι, με πολύ έμφαση στο: όχι. Η τελευταία παραγωγή της πολύ-λογίας…

Ο γιος του Χάρι και οι ταύροι

Καλοκαιριάζει κι όταν διαθέτεις μια αξιοπρεπή βεράντα που σου επιτρέπει τέλος πάντων να αράξεις και να περάσεις τη βραδιά σου, δύσκολα μαζεύεσαι να δεις ταινία. Ακόμα πιο δύσκολα – αν τελικά μαζευτείς, είναι το να δεις κάτι σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, ζόρικο, θρίλερ κλπ. Δεν είμαι υπέρ του να βγάζω έξω το λάπτοπ και να βλέπω, θέλω…

Δώσαμε…!

Τώρα ξέρω ότι θα δυσσαρεστήσω αρκετούς, όμως ο Simmons είναι ένας συγγραφέας που αντιπαθώ. Για μένα ο Dan Simmons δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν Dan Brown – τύπου παίρνω κάτι που συνέβη στ’ αλήθεια (ή έναν μύθο) και με το θράσος του συγγραφέα γράφω ό,τι θέλω γι αυτό. Προσωπικά δε με ενοχλεί. Αν και…

Νεκρός σαν κι εμένα (Dead Like Me)

Μερικές φορές βλέπεις μια ταινία και δεν σου αρέσει και την ξαναβλέπεις μετά από λίγα χρόνια, την ίδια ακριβώς ταινία, και την λατρεύεις. Αντίστοιχα υπάρχουν σειρές που είδες το πρώτο επεισόδιο και αναρωτήθηκες γιατί κάποιοι γυρίζουν κάτι τέτοιο και μετά από λίγα χρόνια βλέπεις ολόκληρη τη σειρά το ένα επεισόδιο μετά το άλλο και παραπονιέσαι…

Κάτι παράξενα πράγματα: Stranger Things

Ο Βασιλιάς κάποτε έγραψε (νομίζω στο The Body aka Stand by Me, ή μήπως στο Αυτό;) «Δεν θα ξανακάνεις φίλους σαν αυτούς που είχες στα 12». Εγώ θα συμπλήρωνα κι ότι αν δεν είσαι παιδί βαριά των 80s. Δεν είναι ότι τα παιδιά των 90s κι έπειτα δεν μπορούν να χτίσουν δυνατές φιλίες. Όμως μαζί…

Το τελευταίο πλοίο αλά ελληνικά: The Last Ship (season 4)

Για το Last Ship σας έχω γράψει παλιότερα (ΕΔΩ) και τη θεωρώ μια από τις πάρα πολύ καλές σειρές που έχω δει. Οκ, εντελώς αμερικανιά, αυτό είναι αλήθεια. Όμως έχει εντυπωσιακά πλάνα, συμπαθέστατους πρωταγωνιστές, ωραίο μπακστόρι και ασταμάτητη δράση. Κοινώς είναι μια σειρά με όλα τα προσόντα να πάρει το δρόμο των απανωτών σεζόν χωρίς…

Εγώ, η (άτυχη) Τόνια

Δε χρειαζόταν κάποιος να ήταν φαν του καλλιτεχνικού πατινάζ στη δεκαετία του ’90 για να ξέρει την ιστορία – τουλάχιστον επιφανειακά: Η για πολλούς ατάλαντη, άχαρη, παχουλή, κοντή, βλάχα Τόνια Χάρντιγκ, συνδυάζει δια παντός το όνομά της με το βρώμικο ανταγωνισμό. Όταν η Νάνσι Κέρριγκαν δέχεται επίθεση με λοστό (ή μπαστούνι του μπέιζμπολ λένε άλλοι)…

Τζάσπερ Τζόουνς: Τα Κοτσύφια της Αυστραλίας

Ο Τζάσπερ Τζόουνς ένα βράδυ εμφανίζεται στο παράθυρο του Τσάρλι, ζητώντας του βοήθεια. Ο Τσάρλι προς στιγμήν, πιο πολύ φοβάται, παρά απορεί: Ο Τζάσπερ Τζόουνς δεν του έχει ξαναμιλήσει· ποτέ. Θα τον ακολουθήσει, βγαίνοντας κρυφά από το δωμάτιό του μες τη νύχτα, ως το δάσος. Κι εκεί ο Τζάσπερ Τζόουνς θα του δείξει μια δολοφονημένη…

Ο άλλος εαυτός του ελληνικού κινηματογράφου: ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ

Όταν έχεις μπουχτίσει ηλιθιότητα από τις ελληνικές εκπομπές, ελληνικά δελτία ειδήσεων, ελληνικά ριάλιτι, ελληνικά σήριαλ, ελληνικά βιβλία, ελληνικές ταινίες, το να βρεθείς ξαφνικά μπροστά σε φωνακλάδικη δήλωση διαδικτυακού φίλου γραμμένη με CAPS «ΤΑΙΝΙΑΡΑ;;;;» δε γίνεται να σε αφήσει να το προσπεράσεις, λες κάτι θα ξέρει, δεν μπορεί. Κάπως έτσι και πολύ – πολύ – πολύ…